Archive for » Wrzesień, 2009 «
Śliwowica jest jednym z najpopularniejszych w Polsce destylatów owocowych.
Ta spotykana na półkach sklepowych jest zwykle produkowana legalnie, bardziej ceniona jest jednak ta, która pochodzi z przydomowych destylarni. Większość z nich zlokalizowana jest w okolicach wsi Łącko leżącej w powiecie nowosądeckim.
W naszym kraju produkuje się ją również w gminie Szydłów, alkohole tego typu wytwarza się także w innych krajach Europy Centralnej.
Tradycja wyrobu tego trunku na ziemi sądeckiej sięga XVII wieku, receptury jego produkcji przekazywane są z pokolenia na pokolenie przez miejscowych górali. Mimo że proceder odbywa się nielegalnie wg polskiego prawa, to jednak organy ścigania nie pociągają do odpowiedzialności producentów, uznając zalety, jakie ma to dla regionu i jego mieszkańców.
Najlepszej jakości destylat uzyskuje się z zacieru wyprodukowanego ze śliwek węgierek, który fermentuje wcześniej w beczkach. Wytwarza się z niego napój
o zawartości alkoholu powyżej 70 proc., ma on lekko żółtawą barwę i intensywny śliwkowy aromat.
Trunek ten najczęściej pija się w postaci czystej, popularne jest również dodawanie go do herbaty, dzięki czemu zyskuje ona dodatkową „moc” oraz śliwkowy posmak
i zapach.
Rakija to 40% alkohol otrzymywany przez destylację przefermentowanych owoców. W smaku przypomina bimber lub brandy. Popularna w rejonie Bałkanów. Produkowana w domowych warunkach może być mocniejsza i zawierać 50 do 60% alkoholu. Rakija jest bardzo popularna w rejonie Bałkanów. produkuje się ją w: Bułgarii, Bośni, Chorwacji, Grecji, Macedonii, Serbii, Rumunii, Albanii i na Węgrzech.
Śliwowica to najpopularniejsza forma rakiji. Oprócz śliwek robi się ją także z winogron, jabłek ,fig, brzoskwiń, moreli oraz pigw. Alkohol, jeśli nie zawiera żadnych ziół lub innych dodatków, jest bezbarwny. W Chorwacji występuje wiele różnych rodzajów grappy, charakterystycznych dla danego regionu. Są to: travarica (ziołowa rakija), grappa z dodatkiem mirry, aniseta (z dodatkiem anyżu), orahovica (z orzechów), medica (z miodu) lub biska (z jemioły).
W Bułgarii oraz Macedonii podawana jest „grejana” rakija, wcześniej podgrzewana i słodzona miodem lub cukrem.
Najdroższa kawa świata to kopi luwak, rocznie produkuje się jej jedynie 300-400 kg i większość eksportuje się na rynek japoński. Odwrotnie proporcjonalna do rocznej produkcji tego towaru jest jego cena, kilogram kosztuje ok. 1000 dolarów, jednak wiele osób jest skłonnych zapłacić taką kwotę, by móc raczyć się napojem pozbawionym gorzkiego smaku i mającym unikalny aromat. Skąd te zalety i dlaczego po prostu nie można posadzić większej ilości jej krzewów? Otóż sprawa nie jest taka prosta, kawa ta nie zostaje poddana takiej obróbce, jak jej tańsze krewniaczki, aby uzyskała swoje unikalne właściwości musi najpierw przejść przez przewód pokarmowy cywety. Zwierzęta te bardzo lubią owoce kawowca, nie są jednak w stanie strawić ich nasion, zostają one jedynie lekko obrobione przez enzymy trawienne tych ssaków i wydalone. Ziarna te następnie zbiera się, oczyszcza, praży i przetwarza w typowy sposób. Przysmak ten pochodzi z rejonu wysp indonezyjskich.