Archive for the Category »Destylacja «
Każdy wie na czym polega destylacja. W tym rozdziale przedstawimy rys historyczny i informacje dotyczące destylacji i jej procesu finalnego.
Rys historyczny – Do pierwszej destylacji alkoholu doszło najprawdopodobniej w ósmym wieku naszej ery, w jednej z pracowni arabskich uczonych w Andaluzji. Arabowie odkryli, że dzięki „paleniu wina” w alembiku (prymitywnym aparacie destylacyjnym) otrzymuje się ciecz o większej zawartości alkoholu, niż te, które powstają na drodze fermentacji. Bezbarwną ciecz o wyjątkowych właściwościach, nazwali słowem al koh’l, które pierwotnie oznaczało lotne składniki otrzymywane w wyniku sublimacji (przejścia ciała stałego w parę pod wpływem ogrzewania).
Produkowane w tajemnicy destylaty, Arabowie sprzedawali w średniowieczu jako ‘eliksiry’, które cieszyły się sławą magicznych środków leczniczych, zdolnych do przedłużenia życia i konserwowania młodości. Łacińska Europa przyswoiła sobie ten arabski wynalazek pod nazwą aqua vita, czyli „woda życia”.
Spirytus uważano za lek aż do szesnastego wieku, kiedy zamiast wina do destylacji alkoholu użyto zboża. Większa dostępność do żyta i jęczmienia, umożliwiła produkcje trunków, które zaczęto spożywać konsumpcyjnie, a nie tylko jako okazjonalny środek leczniczy. Z biegiem lat wódki zaczęły nabierać charakteru ściśle związanego z surowcem, z którego powstały. Tak narodziła się produkowana z jęczmiennego słodu whisky szkocka i irlandzka; w Anglii, z różnych rodzajów zbóż zaczęto wyrabiać gin; w Holandii- genever; w krajach skandynawskich- aquavit; wreszcie w Polsce- okowitę, czyli pierwszą rodzimą gorzałkę.
Destylacja to rozdzielanie ciekłej mieszaniny związków chemicznych przez odparowanie, a następnie skroplenie jej składników. Stosuje się ją w celu wyizolowania lub oczyszczenia jednego lub więcej związków składowych.
Główny produkt destylacji – czyli skroplona ciecz nazywana jest destylatem. Pozostałość po destylacji nazywana jest cieczą wyczerpaną.
Najważniejszymi urządzeniami zwiększającymi efektywność destylacji są: kolumna destylacyjna, kolumna rektyfikacyjna i deflegmator. Wszystkie one są w gruncie rzeczy kolumnami rektyfikacyjnymi, różnią się one tylko konstrukcją i zastosowaniem.
Laboratoryjny zestaw destylacyjny:
1. palnik,
2. kolba,
3. nasadka destylacyjna,
4. termometr,
5. chłodnica,
6. oliwka wlotowa wody,
7. oliwka wylotowa wody,
8. odbieralnik,
9. oliwka próżniowa (gazu obojętnego),
10. łącznik destylacyjny
Źródła:Historai wódki,Wikipedia
Ten naturalny napój alkoholowy znano już w starożytności. Delektowali się nim: Sumerowie, Egipcjanie, Grecy i Rzymianie. Jego właściwości cenili także Polacy. Średniowieczne źródła podają, że był to najpopularniejszy trunek w naszym kraju. Za panowania Piastów brakowało w Polsce wina, dlatego zastępowano go m.in. miodem pitnym. Ten bardzo luksusowy i kosztowny trunek podawano z okazji ważnych uroczystości. Z czasem został on wyparty przez prostszą w produkcji wódkę.
Polskie miody wyróżniały się na tle tego typu trunków na świecie. Charakteryzowały się długim okresem przechowywania i wiekiem. Miały także niespotykaną nigdzie indziej gęstość i moc. O ich jakości decydowały: miód, dobra woda, przyprawy, przestrzeganie technologii i czas.
Miód pitny powstaje w wyniku fermentacji beczki miodu pszczelego, najczęściej lipowego. Jego produkcja nazywana jest miodosytnictwem. Biorąc pod uwagę technologię wytwarzania może on być sycony i niesycony. Natomiast bukiet miodu zależy od dodanych soków owocowych (miody owocowe) lub przypraw korzennych (miody korzenne, miody korzenno-ziołowe). Mogą to być np.: chmiel, cynamon, goździki, imbir, pieprz, jałowiec, wanilia, płatki róży, liście mięty, migdały, cytryna i skórka pomarańczowa. Wśród miodów pitnych można wyróżnić także: winiaki, dereniaki, poziomczaki i miody makowe.
Miody dostępne na rynku to:
Półtorak – najdroższy i najmocniejszy miód pitny. Przy produkcji miesza się jedną część miodu z polową części wody. Z powodu wysokiego stężenia cukrów fermentacja trwa bardzo długo. Trunek dojrzewa nawet po 10 latach leżakowania.
Dwójniak – zawiera tyle samo wody co miodu; dojrzewa 4-5 lat.
Trójniak – miód półsłodki; dojrzewa przez rok; proporcja miodu do wody wynosi 1:2.
Czwórniak – zalecana proporcja: na litr miodu trzy litry wody.
Miody pitne owocowe – 30% wody przeznaczonej do fermentacji zastępuje się sokiem owocowym.