Archive for the Category »Destylaty owocowe «
Nalewka z czarnej porzeczki działa korzystnie na dolegliwości związane z zaburzeniem trawienia. owoce, z których jest zrobiona, są bogatym źródłem witaminy C.
I) Smorodinówka – nalewka z czarnej porzeczki
Składniki:
1 kg dojrzałych owoców
1 l spirytus 70%
syrop (0,5 kg cukru + 0,5 l wody)
Sposób wykonania:
Owoce oczyścić z szypułek i ogonków, umyć i osuszyć. Następnie wrzucić do słoja i zalać spirytusem. Słój postawić w ciepłym miejscu na 4-6 tygodni. Ugotować syrop, przestudzić i wlać do niego uzyskany nalew spirytusowy. Odstawić na tydzień, przefiltrować i rozlać do butelek. Nalewka powinna dojrzewać w chłodnym i ciemnym miejscu przez 3-6 miesięcy.
II) Nalewka z czarnej porzeczki
I etap – listówka
Wiosenne młode pędy i listki czarnej porzeczki (zerwane na początku wegetacji), umyć i osuszyć. Wypełnić dwulitrowy słój do 3/4 pojemności, nie uciskając. Zalać wódką 40-50%, tak aby całkowicie przykryła listki. Zakręcony słój przez tydzień trzymać na słońcu, a następnie przez 3 tygodnie w ciemnym, chłodnym pomieszczeniu. Zlać nalew, na każdy litr dodać 1 łyżkę stołową soku z cytryny i rozlać do butelek. Postawić w ciemnym, chłodnym pomieszczeniu do jesieni.
Nalewka ma jasnozielony kolor i przyjemny zapach
z akcentem czarnej porzeczki.
II etap – nalewka owocowa
1 kg owoców
0,75 l spirytus 95%
0,75 l listkówki
Owoce zalać uzyskaną wiosną listkówką, dodać spirytus i macerować przez 6 tygodni w ciepłym miejscu. Zlać, przefiltrować i rozlać do butelek. Nalewka powinna dojrzewać od 3-6 miesięcy, w chłodnym i ciemnym pomieszczeniu.
Tak uzyskana nalewka jest całkowicie wytrawna. Aby uzyskać nalewkę słodszą należy, po zlaniu wódki (w I etapie), listki w słoju zasypać 0,5-1,0 kg cukru. Po rozpuszczeniu cukru syrop wlać do osobnej butelki.
Jesienią do syropu wlewamy, uzyskany (w II etapie), nalew owocowy.
III) Nalewka z porzeczek białych
Składniki:
- 1 kg porzeczek,
- 0,5 kg cukru,
- 2 l wódki 40%
Sposób wykonania:
Składniki wsypujemy do dużego słoja, czyli owoce zasypujemy cukrem i zalewamy wódką. Słojem powinno się wstrząsać średnio co dwa dni. Po upływie trzech tygodni należy odlać nalewkę od owoców. Do filtracji można użyć np. tetrowej pieluchy. Uzyskany płyn rozlewamy do butelek i odstawiamy na dwa, trzy tygodnie.
Człowiek z natury jest ciekawy, więc próbuje także egzotycznych alkoholi. Stawia się przed nim meksykański trunek z zatopionym robakiem i oto pojawia się dylemat: jeść, czy nie jeść tego dodatku? Cóż to za pędrak i po co się tam wziął?
Otóż mezcal to alkohol wytwarzany z rdzenia agawy. Corazon (z hiszpańskiego – serce) uzyskuje się właśnie po odcięciu liści agawy, a potem poddaje dalszej obróbce. Mezcal to charakterystyczny meksykański trunek, zwany też czasem tequilą z robakiem lub „złotem z Oaxaca” (miasto, w którym jest produkowany). Od tequili odróżnia go silniejszy aromat i mocniejszy smak. Zawarte w nim związki glicerynowe powodują, że klarowność mezcalu jest mniejsza niż w tequili i jest on od niej gęstszy.
Do produkcji alkoholu wykorzystuje się robaki żerujące na liściach agawy. Dokładnie są to larwy gusano, czyli motyla Hipopta agavis. Występują dwie odmiany maguey worms: czerwona – gusano rojo i biała lub złotawa – gusano de oro. Uprażoną część agawy poddaje się najpierw fermentacji i destylacji, a następnie dodaje się to trunku larwy gąsienicy. Należy pilnować, by robaki nie uległy rozkładowi. Jeśli po tygodniu wszystko będzie w porządku, to alkohol można butelkować. Mezcal produkuje się według starodawnych receptur i w tym właśnie celu do butelek wkłada się na koniec do dwóch robaków. Zabieg ten ma poświadczać autentyczność alkoholu. Istnieje też ponoć odmiana mezcala ze skorpionem zamiast robaka – Scorpio Mezcal. Jeśli ktoś się zdecyduje na konsumpcję robaka musi uważać. W alkoholach produkowanych w USA zdarzają się plastikowe atrapy tych larw.