Picie kawy w Polsce ma już długą tradycję, zwyczaj jej używania zaczęto przejmować już pod koniec XVII wieku od Turków panujących nad Mołdawią. Jej smakiem zachwycali się już Jan III Sobieski i Bohdan Chmielnicki, choć w owym czasie ta nowość kulinarna miała również wielu przeciwników, uważano ją za niesmaczną, a nawet szkodliwą. Większą popularność zaczęła zyskiwać dopiero na przełomie XVII i XVIII wieku. Pierwszym miastem, które ogarnęła moda na picie kawy był Gdańsk, miejsca, gdzie się to odbywało nazywano kafehauzami, później zwyczaj picia tego napoju rozprzestrzenił się na cały kraj. Pod koniec XVIII czarny wywar miał już w Polsce wielu zwolenników, Adam Czartoryski napisał nawet komedię pod tytułem „Kawa”, a w 1795 wydano podręcznik dla kawiarzy.
Najpopularniejsza była de mocca, której ziarna sprowadzano z Turcji, jednak kiedy nie dało się jej kupić, to pito również taką, która pochodziła z innych rejonów świata np. Indii Holenderskich czy krajów Lewantu. Początkowo kawę podawano na wzór wschodni, bez żadnych dodatków, z czasem jednak zaczęto do niej dodawać mleko, cukier, słodką śmietanę. Pod koniec XVIII wieku zaczęto na wzór pruski dosypywać również cykorii. Później, zwłaszcza w karczmach ciemny napój zaczęto dodatkowo wzmacniać alkoholem.
W 1844 roku w Warszawie działało już 180 kawiarni, w Krakowie w podobnym okresie było ich ok. 55, rywalizowały one z popularnymi wtedy cukierniami. Inne zwyczaje wykształciły się wśród ziemiaństwa, tam do parzenia kawy zatrudniano specjalnie wykwalifikowaną służbę „kawiarkę”. Początkowo ziarna trzeba było również samemu wypalać, służyły do tego specjalne maszynki, dlatego wygodniej było wybrać się do kawiarni. Dopiero w 1882 roku pojawiła się w sprzedaży kawa, która była już w ten sposób obrobiona.
W okresie II wojny światowej zaczęły się niedobory kawy, nie skończyły się one również po jej zakończeniu. Poziom przedwojennego importu tego towaru przekroczono w PRLu dopiero w 1964 roku. W związku ze swoją niedostępnością, kawa była jednym z częściej wykorzystywanych „prezentów” służących do korumpowania np. pracowników administracji państwowej, problemy te skończyły się dopiero po przemianach roku 1989.