Przepisy na drinki

Absynt jest rodzajem gorzkiej, ziołowej wódki, a swoją nazwę zawdzięcza piółunowi (Artemisia absintium), który jest jednym z ważniejszych skladników jego receptury. Tak naprawdę absynt jest destylatem ziołowym z piołunu, melisy, anyżu, czasem kolendry i goździków. Dzięki dużej zawartości alkoholu (45%-70%) można, a nawet powinno się go podpalać. Podaje się go w bardzo efektowny sposób: na specjalną szklankę do absytnu (lub ewentuanie short glass) kladziemy ażurową łyżeczkę a na niej kostkę cukru, całość zalewamy 50ml absytnu i podpalamy kostkę, na koniec zalewamy wszystko niegazowaną wodą mineralną i dodajemy lód. Prawdziwy absynt (nie czeski) zawsze mętnieje, zmienia kolor z klarownego na mleczno zielonkawy lub niebieski. Oczywiście to nie jedyny sposób podawania absyntu. Tak podany absynt jest bardzo orzeźwiającym drinkiem. Obecnie w Polsce pojawiła się już dość spora oferta zagranicznych absyntów i można spotkać ten trunek w niektórych dobrych cocktail barach.

Sprawdź nasze przepisy na drinki z absyntem

Rum – napój alkoholowy o wysokiej zawartości alkoholu (37,5%-81%) wytwarzany ze sfermentowanego soku z trzciny cukrowej, koncentratu tego soku lub melasy.Dawniej był to trunek rabusiów, piratów, szmuglerów oraz handlarzy niewolników i przez stulecia stanowił znaczący towar będący przedmiotem przemytu. Jego historia sięga czasów antycznych. Rum pochodzi prawdopodobnie z Indii. Do Europy został przywieziony przez Arabów. W Hiszpanii Maurowie posiadali ogromne plantacje trzciny cukrowej. Krzysztof Kolumb podczas swojej drugiej wyprawy, zabrał ze sobą sadzonki trzciny cukrowej. Sadzonki przyjęły się bardzo dobrze w tamtejszym klimacie. W XVII wieku w rejonie Morza Karaibskiego rozpoczęto bardziej masową produkcję rumu. Tradycja powiada, że to właśnie na wyspie Barbados zaczęto produkować rum. Związane jest to z rozkwitem piractwa. Rosnąca popularność rumu, spowodowała że od 1655 na okrętach Royal Navy dzienne racje piwa zastąpiono rumem. A w 1740 rum zastąpiono grogiem (mieszanina rumu z wodą, najczęściej gorącą, w stosunku 1 : 3). Popularność rumu na Karaibach szybko rozprzestrzeniła się do kolonialnej Ameryki. Pierwsza amerykańska destylarnia rumu została stworzona w 1664 na Staten Island (Nowy Jork). Boston zbudował swoje destylarnie trzy lata później. Duża konsumpcja rumu w Ameryce, a także zapotrzebowanie na cukier w Europie spowodowały, że było potrzeba więcej rąk do pracy na Karaibskich plantacjach trzciny. Co, z czasem, doprowadziło do powstania handlu trójkątnego między Afryką (niewolnicy), Karaiby (trzcina, cukier) i Ameryką (rum). Handel ten, jako że był dochodowy, doprowadził do tzw. Sugar Act w 1764 r. co z kolei było jedną z przyczyn rewolucji amerykańskiej. Wraz z rozprzestrzenianiem się upraw trzciny cukrowej na inne terytoria, rozszerzyła się produkcja rumu. Destylarnie powstały między innymi na portugalskich wyspach na Atlantyku (np. na Maderze) oraz na Madagaskarze. Najbardziej znane i szlachetne dojrzewające w dębowych beczkach pochodzą jednak z Karaibów: Barbadosu, Dominikany, Jamajki – jak słynny „Kapitan Morgan”, czy Kuby.

Cachaça (czyt. kaszasa) – bardzo popularny w Brazylii, destylowany napój alkoholowy[1] Znany również jako aguardente i aguardiente, porównywany z wódką. produkowany z fermentowanego soku trzcinowego, z zawartością alkoholu na poziomie 38 lub 48%, z dodatkiem sześciu gramów cukru na litr

Po destylacji cachaça może być butelkowana natychmiast, jednak lepsze gatunki poddaje się dojrzewaniu w drewnianych kadziach, nawet przez cały rok, co nadaje jej złocisty kolor. Kadzie wykonane są zazwyczaj z różnych gatunków drewna spotykanych w Ameryce Południowej, często bardzo egzotycznych dla mieszkańców Europy, jak np. fernambuk, jatoba, migdałowiec, tabeuia i guanandi.

Cachaça smakuje podobnie do rumu i tequili, ale ma lekki posmak owocowy i jest bardziej wytrawna i cierpka w smaku. W ciągu roku produkuje się 1,3 miliarda litrów tego napoju, z czego 1% jest eksportowany (głównie do Niemiec). Producenci cachaçy to między innymi Canario i Pitu. Alkohol ten jest podstawowym składnikiem najbardziej popularnego brazylijskiego drinka o nazwie Caipirinha.

Tequila – wódka meksykańska, odmiana mezcalu, produkowana ze sfermentowanego soku specjalnego gatunku tzw. niebieskiej agawy, (Agave tequilana). Jest tam znana od czasów Azteków. Nazwa pochodzi od okręgu w Meksyku, w którym rozpoczęto jej produkcję. Nazwa tego trunku została bezpośrednio przyjęta od nazwy meksykańskiego miasteczka Tequila w stanie Jalisco, gdzie głównie produkowana jest tequila. Uważa się, że słowo to pochodzi z języka rdzennych mieszkańców regionu nazywanego nahuatl i oznaczało „miejsce uprawy roślin”, „miejsce dzikich ziół”, „miejsce, gdzie tną” lub „miejsce pracy”. Według historyka Jose Maria Muria nazwa pochodzi od dwóch słów języka nahuatltequitl (zadanie, obowiązek, praca) oraz tlan (miejsce). Inne źródła podają, że słowo tequila – oznaczało „kamień, który tnie”.

Mezcal Arak - Chociaż nie dorównuje tequili pod względem popularności, to właśnie mezcal – pradziadek tequili – kryje w sobie całą egzotykę i tradycyjny koloryt Meksyku.Meksyk jest jedynym na świecie obszarem, gdzie wykorzystuje się agawę do produkcji alkoholu. Już w czasach prekolumbijskich Aztekowie wytwarzali z soku agawy pulque lekko musujący napój podobny do cydru, zwany przez Hiszpanów „miodową wodą”. W tym gorącym, wysuszonym słońcem kraju agawa – nazywana przez tubylców maguey – radzi sobie, gromadząc wewnątrz mięsistych liści zapasy wody. Roślina ta tylko wyglądem przypomina kaktus, bowiem należy do tzw. sukulentów, a bliższymi niż kaktus jej kuzynami są… przebiśnieg i narcyz. Miąższ agawy zawiera znaczne ilości cukru, krzak dojrzewa bardzo długo, gdyż dopiero po 10 latach od posadzenia nadaje się do wykorzystania. Alkohol pozyskuje się nie z liści, lecz z rdzenia powstałego po ich odcięciu. Tenże „głąb”, zwany corazon (po hiszpańsku „serce”), poddaje się dalszej obróbce.

Sake – (dosłownie „japoński alkohol”) to pochodzący z Japonii napój alkoholowyryżu. Zawiera od czternastu do dwudziestu procent alkoholu. W Europie i w większości krajów poza Japonią sake oznacza trunek dość jednoznaczny – stosunkowo niskoprocentowy (13 – 20%) napój alkoholowy wytworzony poprzez fermentację ryżu skażonego wcześniej pleśnią Aspergillus oryzae. W krajach anglosaskich bywa też nazywane winem ryżowym, co jest nie do końca prawdą, gdyż produkcja sake bardziej przypomina produkcję piwa. Ciekawym jest fakt, że w Polsce bardzo często spotykane jest twierdzenie, że sake to japońska wódka. Jest to całkowicie niezgodne z rzeczywistością, gdyż sake nie ma niczego wspólnego z wódką. Bywają wersje sake z dodatkiem mocnego alkoholu, jednak samo sake nie jest destylatem (jak np. wódka, brandy czy whisky), lecz napojem alkoholowym produkowanym bez procesu destylacji. Proces produkcyjny jest podobny do warzenia piwa z wykorzystaniem drożdży. produkowany z

Anyżówka – słodki likier o wyraźnym zapachu i smaku anyżku, zazwyczaj bezbarwny. W oryginalnej formie produkowany najczęściej we Francji lub Stanach Zjednoczonych. Podobny do ouzo, raki, pastisu, araku oraz sambuki. W odróżnieniu do tych wysokoprocentowych trunków nie zawiera jednak więcej niż 25% objętości alkoholu.Niektóre odmiany anyżówki są dodatkowo aromatyzowane miętą, kolendrą, migdałami i koprem – nasiona anyżku pozostają w nich jednak dominującym źródłem aromatu.

Enzian – ta szczególna ziołowa wódka, charakterystyczna dla krajów alpejkich może zostać wyprodukowana z około 5 kg dużych korzeni żółto kwitnącej gencjany (goryczki). Enzian ma gorzki i ziemisty posmak i mocny ziołowy aromat. Musi zawierać co najmniej 38% obj. alkoholu. Dla wielu odpowiednik Gorzkiej Żołądkowej. Ten ciekawy alkohol produkowany jest z korzeni gencjany, dzięki której nabiera mocnego gorzkawego smaku i aromatu.

Źródło:Wikipedia