Archive for the Category »Wódki gorzkie (Bitters) «
Angostura-Bitter - w jej skład wchodzi kora angostury, kora chinowa, kłącze galangi, korzenie arcydzięgla, goryczki i imbiru oraz czerwone drzewo sandałowe, które nadaje wódce charakterystyczne czerwonobrązowe zabarwienie. Moc wódki 48°. Angostura nie nadaje się do bezpośredniej konsumpcji wskutek zbyt dużej goryczy, ale jest niezbędna w każdym dobrym barze do aromatyzowania cocktaili.
Orange-Bitter – gorzkie wódki wytwarzane w Stanach Zjednoczonych oraz w Anglii. Do ich produkcji wykorzystuje się m.in. skórki pomarańczowe i różne gorzkie oraz aromatyczne składniki.
Grapefruit bitter – gorzka wódka wytwarzana z wykorzystaniem skórek grapefruitowych.
Tropical-Bitter – gorzka wódka wytwarzana na bazie owoców tropikalnych.
Lemon bitter – zawiera chininę z nieco gorzkich skórek limonek.
Boonekamp – aromatyczna wódka gorzka (co najmniej 40% obj. alkoholu), która viera ogromną liczbę egzotycznych składników. Anyżek, koper woski, lukrecja, bobrek trójlistny, manna, waleriana, piołun oraz ci topolisą to tylko niektóre z licznych składników.
Campari – gorzki likier produkowany w Mediolanie. Posiada charakterystyczny smak (przypominający mocny pieprzowy aromat), który uzyskiwany jest dzięki skórce pomarańczy sewilijskiej i ziołom. Podaje się z lodem (on the rocks), wodą sodową (campari soda), sokiem pomarańczowym (campari orange) lub jako dodatek do koktajli alkoholowych.
Aperol – aperitif pochodzenia włoskiego o zawartości alkoholu 17%.Napój ma jasnoczerwony kolor. Jego podstawowymi składnikami są goryczka, gorzka pomarańcza, rabarbar i wyciąg z ziół. Alkohol sprzedawał w 1919 r. Giuseppe Barbieri.
Cynar – aperitif pochodzenia włoskiego o zawartości alkoholu 16%. Nazwa napoju pochodzi o łacińskiego określenia Cynara Scolymus, co znaczy karczoch. Alkohol jest produkowany od początku lat 50. XX w.. W jego skład wchodzą ekstrakty z roślin i alkoholu oraz sok z karczocha.
Underberg – pity po dobrym, obfitym posiłku. Produkt powstały w wyniku maceracji ziół z wysokogatunkowym alkoholem. Produkowany tylko w 20 ml. opakowaniach. Zawiera objętościowo 44% alkoholu.
Picon – bitter korzenno-cytrusowy. Występuje w dwu odmianach: Picon Biere (dodawany do piwa) i Picon Club (dodawany do białego wina lub szampana.
Źródła:Historai wódki,Wikipedia
Żubrówki nikomu kto jej spróbował przedstawiać nie trzeba – charakterystyczny smak i kolor mówią same za siebie. Jej znakiem rozpoznawczym jest także obowiązkowe źdźbło trawy. W Europie wódka Żubrówka to wręcz symbol kunsztu polskiego gorzelnictwa. Ponoć wódka ta nie tylko orzeźwia, ale daje także siłę tura. Dzieje się tak dzięki trawie żubrowej, która zawiera kumaryny (substancje chemiczne, przypominające zapach świeżego siana). Żubrówka to nazwa ludowa, której używa się, gdy ma się an myśli dwa gatunki traw: turówkę wonną i turówkę leśną. Obie turówki występują obficie na terenie Puszczy Białowieskiej. Zasady zbioru trawy są ściśle określone tzn. źdźbła muszą być odpowiedniej długości i mieć właściwy kolor oraz wiek. Oprócz walorów smakowych, które wykorzystywane są przy produkcji wódek i likierów, trawę stosuje się także w przemyśle leczniczym czy kosmetycznym.
Jeśli ktoś zamierza zrobić żubrówkę domowym sposobem może zakupić trawę. Jest ona sprzedawana w snopkach lub na sztuki, po ok. 4zł za źdźbło.
Przepis na żubrówkę:
0,5l czystej wódki
trawa żubrówka: 1-3 źdźbła
Trawę należy umieścić w butelce z wódką, szczelnie ją zakręcić i odczekać przynajmniej dobę. Dla uzyskania lepszego koloru i smaku zaleca się wstrzymać z konsumpcją przynajmniej przez dwa tygodnie.
Azjatyckie alkohole to rarytas dla miłośników mocnych wrażeń. Trzeba mieć nie lada motywację, żeby spróbować trunku z krwi lub jadu węża. Z produkcji tego „przysmaku” słyną koreańscy (żmijówka, sodżu), wietnamscy (snake vodka, snake blood) czy chińscy (snake wine) gorzelnicy.
Alkohol wyrabiają dziesiątki tysięcy osób. Skoro można go wytwarzać domowymi metodami, zatem rodziny polują na węże, produkują z nich gadzie trunki, a potem sprzedają. Można to porównać do naszych rodzimych bimbrowni, tylko u nas wódkę robi się z innych dodatków i pędzenie jej jest zakazane. Produkowanym z węży miksturom przypisuje się w całej południowej Azji lecznicze właściwości.
Przepis na gadzi alkohol nie wydaje się zbyt skomplikowany. Martwe węże należy oczyścić z trzewi i serc, a następnie zalać wysokoprocentowym ryżowym alkoholem. Miksturę należy pozostawić na okres od kilkudziesięciu do 100 dni, aż ciała gadów sfermentują. Tutaj też stosuje się zasadę, że im czas leżakowania jest dłuższy, tym trunek potem szlachetniejszy. Moc uzyskanego alkoholu osiąga jakieś 30 procent. Nie jest on także klarowny. Alkohol ma mętną, żółtozieloną czy brunatną barwę. Zdarza się, że producent topi w jednej butelce nawet 10 gatunków węży. Do tego dorzuca też pająki, skorpiony, mrówki oraz ziołowe i korzenne dodatki.
Na świecie popularne są żmijówki wytwarzane przez koreański monopol. Znane marki to: Paemsul, Pulrosul czy Sinyangsul. W południowej Azji można kupić gadzi trunek domowej roboty na każdym bazarku czy dworcu, ale w tej postaci nie wolno go sprowadzać do Europy.